
بعد از نماز زيارت حضرت رضا (عليه السّلام)، دعايى دارد. در آنجا مى خوانيم:
رَبَّ إنّی أَسْتَغْفِرُکَ اِسْتِغْفارَ حَیاءٍ وَ أَسْتَغْفِرُکَ اِسْتِغْفارَ رَجاءٍ؛
پروردگارا، من از تو آمرزش میجویم؛ آمرزش شرمساری، از تو آمرزش میجویم؛ آمرزش امیدواری. تا آنجا که میگوییم
وَ أَسْتَغْفِرُکَ إسْتِغْفارَ عامِلٍ لَکَ هارِبٍ مِنْکَ إلَیْکَ* ؛
و از تو آمرزش میجویم آمرزش خدمتکاری که از تو به سوی تو گریزان است. یعنی خدایا! همانطور که اهل حیا و شرمساری، اهل امید و اهل توبه استغفار میکنند، مرا هم نصیب کن. در آخر میگوییم هیچ راهی غیر از خودت وجود ندارد. انشاءالله در این استغفار مطالعه کنید. اینها را خدا به شما یاد داده است. خدا همه چیز را در فطرت شما قرار داده است، منتها مصرف نشده است، راکد مانده است.
مفاتيح الجنان
طوباى_محبت
مجالس حاج محمّد اسماعيل دولابى
كتاب يك، مجلس چهاردهم
صفحه ى ١٥٤
ما را در سایت اسرار پنهان دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 104