بزرگی دل

امیرالمومنین(ع) به کمیل که از اصحاب سر حضرت و مجذوب محبت ایشان بود فرمود: (انَّ هذِهِ الْقُلُوبَ اوعِیةٌ) دلها ظرفند، ظرف علم، معرفت، محبت و ... (فَخَیرُها اوْعاها) و بهترین دلها پرظرفیت ترین و بزرگترین آنهاست. با صبر کردن بر ابتلائاتی که خدا برای شخص پیش می آورد دل انسان بزرگ میشود.
در سنّ کودکی، وقتی گوسفندي را سر می بریدند و شکمش را خالی می کردند، بادکنک داخل شکمش را برمیداشتیم. ابتدا جاي باد شدن نداشت و بسیار کوچک بود، ولی ما آن را بین دو سنگ میگذاشتیم و میمالیدیم. هر چه بیشتر مالیده می شد، لطیفتر و نازكتر میشد و بیشتر جاي باد شدن پیدا میکرد. آنقدر آن را میمالیدیم که آخر کار به اندازه ي توپ هاي فوتبال امروزي باد میشد و با آن بازي میکردیم. البتّه تا وقتی که تازه بود، میشد آن را مالید. خدا و خوبان خدا هم تا من و شما شنگولیم، ما را با سختیها مالش میدهند؛ از در و دیوار و از دست پدر و مادر و آشنا و غریبه آنقدر ناگواريها و سختیها را بر سر ما میریزند، حقّمان پایمال میشود، مورد بی احترامی واقع میشویم و… تا در اثر تحمل آن ابتلائات و سختیها دلمان بزرگ شود.

اسرار پنهان...